Μουσείο Ανθρωποκαίνου | Ιωάννης Μαργαρίτης | Αγγελική Νικολουδάκη

Ενδιάμεση | Ιωάννης Μαργαρίτης | Αγγελική Νικολουδάκη


Η λογική στο σχεδιασμό αυτού του μουσείου, ήταν πως κάθε πρόβλημα είναι αλληλένδετο με το επόμενο. Αυτό της ατμοσφαιρικής ρύπανσης με αυτό της της μόλυνσης των θαλασσών, αυτό με της μόλυνσης των θαλασσών με αυτό της αύξησης της θερμοκρασίας της Γης κι αυτό της αύξησης της θερμοκρασίας της Γης με την ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Έτσι δημιουργούμε τρεις αλληλένδετους διαδρόμους με αρχή μέση και τέλος, προσφέροντας μια δυσάρεστη εμπειρία μέσω των υφών, του φωτισμού και των ατμοσφαιρικών συνθηκών που επικρατούν.
Όπως φαίνεται και στα σχέδια, ο πρώτος διάδρομος (του αέρα), είναι υπερυψωμένος και συνδέεται μόνο με την είσοδο του κτηρίου, μη ακουμπώντας στο έδαφος. Εν συνεχεία είναι αυτός του νερού, του οποίου το πάτωμα είναι στο επίπεδο του νερού. Τέλος, ο διάδρομος της γης, που είναι υπόγειος και τριγωνικής διατομής με την κορυφή του τριγώνου να εξέχει από το έδαφος και να δίνει ελάχιστο ομοιόμορφο φως.

Ο κάθετος διάδρομος στον τελευταίο περνάει πάνω από την αίθουσα ομιλιών για να ξανακαταλήξει στην είσοδο, ολοκληρώνοντας έτσι μια κυκλική πορεία στο μουσείο.
Στην αρχή και το τέλος κάθε διαδρόμου υπάρχει ένα κενό που δεν είναι προσβάσιμο (όπως φαίνεται στο διάγραμμα κίνησης). Το κενό αυτό φιλοξενεί περιστασιακές εκθέσεις. Το πίσω κενό είναι για το παρελθόν και το μπροστινό για το μέλλον. Το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν και δεν μπορεί κανείς ούτε να το αλλάξει, ούτε να πάει προς αυτό. Δείχνει πώς ήταν οι συνθήκες πριν την ανθρωπόκαινο. Το μέλλον είναι το μέλλον που δεν θέλουμε να φτάσουμε. Αυτό στο οποίο δεν πρέπει να φτάσουμε κι όταν πλέον φτάσουμε κοντά, πρέπει να αλλάξουμε πορεία…