ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΚΑΙΝΟΥ
ΔΡΑΣΗ- ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ
Ανυφαντάκη Αθηνά
Δόμπρογλου Ελένη
Η βασική ιδέα για τη μορφή αλλά και το περιεχόμενο του
μουσείου βασίστηκε στη δράση του ανθρώπου επηρεάζοντας τη φύση, αλλά και το πως
«αντιδρά» εκείνη. Πιο συγκεκριμένα, ο άνθρωπος θεωρώντας πως αποτελεί το κέντρο
του κόσμου, συμπεριφέρεται στη φύση σαν να είναι κάτι που υπάρχει για τη δική
του εξυπηρέτηση και ευχαρίστηση. Την αντιμετωπίζει σαν κάτι το ελεγχόμενο, το
οποίο μπορεί για παράδειγμα να βάζει σε ωραίες γλάστρες και να χρησιμοποιεί
όπως εκείνος επιθυμεί. Η αντίληψη αυτή, πέρα από λανθασμένη, είναι και
επικίνδυνη , καθώς οι πράξεις του έχουν καταστροφικές συνέπειες για τη φύση και
κατ’ επέκταση για τον ίδιο.
Η μορφή των κτηρίων έχει προκύψει από αυτό το δίπολο. Το
ένα κτήριο, συμβολίζει τον άνθρωπο, στιβαρό από μπετόν με μία «τέλεια» λεία επιφάνεια,
ενώ το άλλο, η φύση, όπως ο άνθρωπος την έχει στο μυαλό του, καναβοποιημένη,
υπό τον έλεγχο του αρχικά, που στη συνέχεια όμως, συγκρούεται μαζί του και
αρχίζει να τον καταλαμβάνει.
Στη μόνιμη έκθεση του μουσείου, έχουν δημιουργηθεί δύο
διαδρομές για τον επισκέπτη, ο οποίος μπορεί να τις επισκεφτεί με τη σειρά που
επιθυμεί. Στη μια διαδρομή, η φύση φαίνεται όπως την έχει στο μυαλό του ο άνθρωπος,
υπό τον πλήρη έλεγχο του, εξυπηρετώντας την αισθητική του απόλαυση μέσα σε «τέλειες»
γλάστρες, ενώ στη δεύτερη η φύση έχει ξεφύγει από τον έλεγχο του ανθρώπου, έχει
βγει από τις γλάστρες και εξαπλώνεται στο κτήριο χωρίς κανόνα. Για την δόμηση
του κτηρίου της μόνιμης έκθεσης, έχουν χρησιμοποιηθεί δύο τύποι μονάδας για τις
γλάστρες, ανάλογα με την κλίση που απαιτείται.