Μελετώντας γύρω από την κλιματική αλλαγή, την άνοδο της στάθμης του νερού και το λιώσιμο των πάγων, μας ενδιέφερε να μεταφέρουμε την φυσιογνωμία ενός παγόβουνου σε μία παραλία της Μεσογείου, δημιουργώντας μία ειρωνική αντίθεση, η οποία τονίζεται μέσω της μετάβασης από τον κάνναβο στην άναρχη γεωμετρία (κοιτώντας από κάτω προς τα πάνω βλέποντας το τοπογραφικό). Το "παγόβουνο" είναι εκτεθειμένο στις συνθήκες του μεσογειακού κλίματος και αρχίζει να καταστρέφεται με την πάροδο του χρόνου. Η καταστροφή αυτή τονίζεται μέσω της υλικότητας και της μορφολογίας του κτιρίου, που το καθιστούν πιο ευαίσθητο. Η καταστροφή αυτή του παγόβουνου έχει παγώσει στον χρόνο και λειτουργεί σαν μουσείου που έχει ως βασικό σκοπό να στείλει ένα προειδοποιητικό μήνυμα στον κάθε επισκέπτη για τα προβλήματα που διακυβεύονται. Ο επισκέπτης όταν εισέρχεται στο μουσείου ακολουθεί μια κυκλική πορεία στην αρχή και καταλήγει στο τέλος στο πιο απομακρυσμένο από την στεριά κομμάτι του μουσείου. Κατά την διάρκεια της πορείας αυτής, έρχεται αντιμέτωπος με διάφορες εναλλαγές που οφείλονται στην υλικότητα του κτιρίου και στα "εκθέματα" που σταδιακά του παρουσιάζονται. Αυτά αποτελούν σταλακτίτες οι οποίοι στην αρχή εμφανίζονται αρκετά ρεαλιστικοί, ενώ στην συνέχεια ξεκινούν να αλλοιώνονται, παίρνοντας την μορφή δέντρων. Τα εκθέματα αυτά κορυφώνονται στην "παραλία" στην οποία ο επισκέπτης φθάνει στην μέση της διαδρομής, τα οποία παρουσιάζονται ως δέντρα με δομικό τους στοιχείο το αλάτι. Στο τέλος της διαδρομής βρίσκεται ο επισκέπτης στον πλέον πιο "επικίνδυνο" χώρο, σε έναν χώρο ευάλωτο, όπου υπάρχουν σχισμές μέσα από τις οποίες εισέρχεται μόνιμα τόσο ο αέρας όσο και το νερό της ίδιας της θάλασσας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.