海暮れて 鴨の声 ほのかに白し
Έχοντας ως δομικό στοιχείο το αλάτι, το pavilion αποτελεί ένα ανθρώπινο δημιούργημα το οποίο καταστρέφεται μόνο του. Παράγοντες της καταστροφής ο χρόνος και η επίδραση του ανθρώπου.Η εμπειρία του pavilion χωρίζεται σε 4 φάσεις.Ο επισκέπτης εισέρχεται στο pavilion και ενεργοποιεί έναν μηχανισμό υπερθέρμανσης του νερού -στο ενδιάμεσο του pavilion.Ενώ περπατάει σε έναν πλωτό διάδρομο, προκαλεί αναταραχές στην επιφάνεια του νερού. Τη στιγμή που φτάνει στη μέση του pavilion αντιλαμβάνεται μία ξαφνική άνοδο της θερμοκρασίας και αντικρίζει ένα σύννεφο από ατμό. Οι ατμοί έρχονται σε επαφή με το κτίριο και αρχίζουν να το αλλοιώνουν, διασπώντας του κρυστάλλους αλατιού. Ξαφνικά οι ατμοί εξασθενούν και ξεπροβάλλει ένα έως τότε κρυμμένο αλάτινο τοπίο. Το στάδιο εξόδου, πλαισιώνει την τέταρτη φάση, την εικόνα της θάλασσας. Σε αυτό το σημείο, ο επισκέπτης συνειδητοποιεί πως η εμπειρία αυτή περιγράφει την ιδέα της εξαΰλωσης της θάλασσας που συμβαίνει μακροχρόνια λόγω της ανθρώπινης επίδρασης στον πλανήτη, αφήνοντας πίσω της τίποτα παραπάνω από αλάτι.
The waters fade
and the wild ducks’ cries
are faintly white







Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.